گر نیایی فقیر می میرم

، آمدنت که در انتظار آنیم به معنای «ظهور» است، نه «حضور» و دلشدگانت که هر صبح و شام تو را می خوانند، ظهورت را از خدا می طلبند نه حضورت را. وقتی ظاهر می شوی، همه انگشت حیرت به دندان می گزند با تعجب می گویند که تو را پیش از این هم دیده اند. و راست می گویند، چرا که تو در میان مائی، زیرا امام مائی. جمعه که از راه می رسد، صاحبدلان «دل» از دست می دهند و قرار از کف می نهند و قافله دل های بی قرار روی به قبله می کنند و آمدنت را به انتظار می نشینند...و اینک ای قبله هر قافله و ای «شبروان را مشعله»، در آستانه آدینه ای دیگر با دلدادگان دیگری از خیل منتظرانت سرود انتظار را زمزمه می کنیم.

 

گر نیایی...

 

«گر نیایی فقیر می میرم»

 

مثل دنیا حقیر می میرم

 

چون کبوتر که در قفس حبس است

 

تک و تنها اسیر می میرم

 

ای شکوه ترنم باران

 

در فراقت کویر می میرم

 

توی شهر دلم زمین لرزه است

 

زیر آوار پیر می میرم

 

بی تو زجرآور است جان کندن!

 

وای بر من؛ چه دیر می میرم!

 

تو بیا، می خورم قسم به خدا

 

چون بگویی بمیر، می میرم

 

«مهدیا» ای تمام هستی من

 

گر نیایی فقیر می میرم

/ 2 نظر / 9 بازدید
منتظر

" حالـــا فهمیده ایم دراین همه شنبه که بر صفحه شرمناک تقویم ها تکرار می شود چرا تو هنوز جمعه های طولانی ات را با ساعت های زمینی ما کوک نکرده ای!.. "

نازنین زهرا..

[گل][گل]